Krwinki-newsy i rodzaje.

Po­zwala to utrzymać w organizmie stałość wewnętrznego środowiska, a w szczegól­ności stałą objętość wody, ciśnienie osmo-tyczne, skład jonowy oraz stały poziom oddziaływania kwasowo-zasadowego, W chorobach trzustki, warunkujących cu­krzycę, może pojawiać się cukier w moczu. W chorobach wątroby z żółtaczką mecha­niczną wykrywa się duże stężenie barw­ników żółciowych we krwi, które przedo­stają się do moczu. W chorobach nerek natomiast, zależnie od rodzaju, stwierdza się w moczu mniej lub więcej białka oraz różne elementy komórkowe, bakteryjne bądź mineralne.

Mocz jako materiał
do badań diagnostycznych
Mocz stanowi płynną wydalinę organiz­mu, która powstaje w wyniku filtrowania, czyli oczyszczania krwi, a tym sarnym i ca­łego organizmu człowieka przez nerki. W normalnych warunkach dobowa ilość wydalanego moczu wynosi 1200— 1500 ml przy równoczesnym wyparowy­waniu wody za pośrednictwem dróg od­dechowych (ok. 400 ml), skóry (ok. 500 ml) i utracie przez przewód pokar­mowy następnych ok. 200 ml wody. W ten sposób usuwany jest z organizmu nadmiar wody i soli oraz liczne zbędne lub szkod­liwe związki chemiczne. W warunkach fizjologicznych ilość wyda­lanego np. w ciągu doby moczu jest pro­porcjonalna do ilości wypijanych płynów oraz zależna od czynników pogodo-wo-klimatycznych, ciśnienia atmosferycz­nego i tzw. frontów atmosferycznych, a przede wszystkim od temperatury i wil­gotności otaczającego powietrza, warun­kujących m.in. potliwość organizmu.

Badania serologiczne przyczyniÅ‚y siÄ™ do odkrycia głównych grup krwi (O, A, B,AB) oraz czynnika Rh + (dodatni), czyli obecny, i RH – (ujemny), czyli nieobecny, a także licznych dodatkowych podgrup, stwarzajÄ…c możliwość wÅ‚aÅ›ciwego dobie­rania krwi przy transfuzjach. Do tego typu badaÅ„ krew pobiera siÄ™ z żyÅ‚y, najlepiej do jaÅ‚owej, tzw. wirowniczej, probówki, pozwalajÄ…c na jej skrzepniÄ™cie. Badany nie musi być na czczo. Pobrana do badaÅ„ serologicznych lub im­munologicznych krew może być transpor­towana nawet na znacznÄ… odlegÅ‚ość. In­terpretacja uzyskanych wyników należy do lekarza.

Badania serologiczne, wykorzystując wspomniane już zjawisko swoistości an­tygenowej, umożliwiają właściwe rozpo­znanie wielu chorób lub ich następstw (np. odczyn Wassermanna, tzw. WR, jest doda­tni w przebiegu lub po przebyciu kiły). W tym miejscu dla uspokojenia i obiektyw­ności trzeba podać, że wynik tego odczynu może być niekiedy fałszywie dodatni (tzw. odczyn nieswoisty). Zjawisko to ma miejs­ce w przebiegu lub po przebyciu niektó­rych, innych niż kila, chorób zakaźnych. Innymi przykładami są: odczyn Widale w przebiegu tyfusu brzusznego, odczyny Coombse w przebiegu hemolizy o podłożu immunologicznym, a odczyn Paul- Bunnet-la w mononukleozie zakaźnej.

W ten sposób oznacza się np. stężenie poszczególnych klas białek odpornościo­wych zwanych tmmunoglobulinami. Ich obniżenie, które może być wrodzone bądź nabyte, zwiększa bowiem podatność ta­kich ludzi (dzieci lub dorosłych) na różne zakażenia i przewlekłe procesy zapalne, np. migdałków, jajników, zatok przynosowych itp. Mając właściwą ocenę odporno­ści organizmu, można tę odporność w razie stwierdzenia jej obniżenia wzmacniać od­powiednio dobranymi lekami. Należy zaznaczyć, że pochopne i bezkryty­czne stosowanie anybiotyków powoduje zazwyczaj obniżenie odporności organiz­mu.

Serologiczne i immunologiczne badanie krwi
Serologia wraz z immunologią stanowi obecnie szeroko rozbudowaną dziedzinę medycyny zarówno z punktu widzenia przydatności diagnostycznej, jak i okreś­lonych działań terapeutycznych. W praktyce diagnostyczno-laboratoryjnej wykorzystuje się zjawisko swoistości reakcji antygen-przeciwciało, możliwość szczegółowej analizy różnych typów bia­łek za pomocą specjalnych surowic oraz różnorodne testy dla określenia sprawno­ści immunologicznej, czyli obronności or­ganizmu, lub też mechanizmów alergiczno-immunologicznych określonych sta­nów chorobowych lub ich objawów.

Podstawowym warunkiem niezbędnym dla zagwarantowania wiarygodnych wy­ników jest od powiędnie pobranie materia­łu. Musi być ono dokonane z zachowa­niem pełnych zasad jałowości do steryl­nego, nie otwieranego wcześniej naczy­nia, zawierającego odpowiednią pożywkę. Korki, igły, strzykawki — zarówno przed badaniem, jak i w czasie pobierania nie mogą być kładzione na niejałowe powierz­chnie lub dotykane rękoma. Zanieczysz­czenie bowiem naczynia lub próbek mate­riału, np. przez dotyk lub położenie steryl­nego korka na stole, sprawi, że wyhpduje-my i będziemy traktowali jako chorobo­twórcze te drobnoustroje, którymi sami za­kaziliśmy pobierany materiał lub naczynie. Dla większej pewności i wiarygodności wyników badanie tego typu powtarza się od 3 do 5 razy. Najlepiej, jeżeli badany pacjent ma wówczas podwyższoną tem­peraturę.

Bakteriologiczne badanie krwi
Bakteriologiczne badanie krwi zmierza do wykrycia ewentualnie krążących we krwi czynników zakażenia, ustalenia ich rodza­ju oraz określenia wrażliwości wyhodowa­nych drobnoustrojów na poszczególne le­ki bakteriobójcze czy bakteriostatyczne. Istotą tego badania jest tzw. założenie hodowli, czyli zmieszanie pewnej ilości krwi pobranej z żyły chorego z wcześniej przygotowaną odpowiednią pożywką, w której rozmnażają się bakterie. Pobrany w ten sposób materiał jest zazwyczaj naj­pierw przetrzymywany w cieplarce przez 72 godziny w celu namnożenia się drob­noustrojów, a następnie wysiewa się go na inne pożywki.

Do tego typu badań krew pobiera się z żyły. Istnieje praktyczna możliwość transportu próbek pobranej krwi z miejsca pobrania(ambulatorium, gabinet zabiegowy) do miejsca ich analizy (laboratorium). W okresie poprzedzającym pobranie krwi do badań biochemicznych badany powi­nien dostosować się do zaleceń podanych na wstępie rozdziału, a szczególnie musi być na czczo i nie być pod wpływem działania alkoholu, nikotyny lub zażywa­nych leków (p. s. 840).

Określone badania enzymatyczne i dyna­mizm stwierdzanych w tym zakresie zmian w kolejnych dniach badania oraz okreś­lanie ich specyficznych frakcji składo­wych, czyli tzw. izoenzymów stwarzają obiektywne podstawy uściślenia podej­rzenia martwicy określonej grupy komó­rek, np. w zawale mięśnia sercowego, komórek mięśni szkieletowych po urazach, czy też komórek wątroby w wirusowym zapaleniu wątroby.
Równocześnie z naciskiem należy pod­kreślić, że wszelkie stwierdzone zmiany biochemiczne może właściwie interpreto­wać tylko lekarz mający całokształt infor­macji o chorym na podstawie wywiadów, wyniku bezpośredniego badania fizyczne­go oraz wyników innych badań pracow-nianych, w tym kliniczno-laboratoryjnych, tzw. obrazowych (tj. radiologicznych, ult-rasonografii, tomografii komputerowej, czy endoskopii) lub elektrofizjologicznych (elektrokardiografii, elektroencefalografii czy elektromiografii).